مدیران از ریسک بیمه های زندگی غافلند



مدیران از ریسک بیمه های زندگی غافلند



تاوان گذار-بسیاری از کارشناسان حرفه ای بر این باورند که نوآوری یک کلید استراتژیک برای گشودن درب بازارهایی است که تاکنون برروی صنعت بیمه بسته مانده است.



به گزارش «تاوان گذار»، یکی از کلیدی ترین اصول‌برای توسعه کسب و کار و توسعه صنعت بیمه این است که بتواند با ایده های نو وارد بازار شده و پس از کسب سهم بازار ضمن حفظ جایگاه خود بتواند محصولات جدیدی را به بازار عرضه کند. عرضه این ایده های جدید و تبدیل آنها به واقعیت بعنوان نوآوری تلقی می شود. زمانی که ایده جدیدی تبدیل به محصول و طرحی می‌شود که بیمه گذاران و مصرف کنندگان آن بازار از آن بهره مند شوند. بسیاری از کارشناسان حرفه ای بر این باورند که نوآوری یک کلید استراتژیک برای گشودن درب بازارهایی است که تاکنون برروی صنعت بیمه بسته مانده است.
یک بررسی آماری نشان می‌دهد که بیشتر ۹۰ درصد مدیران در صنایع مختلف معتقدند که موفقیت بلندمدت آنها در گرو استراتژی بلندمدت شرکت خود و خواست مدیران و توان آنها در تبدیل ایده های توسعه به طرحهای جدید جهت تسخیر بازار است.
علیرغم این باور مدیران، بسیاری از کارکنان صنایع بر این باورند که مدیران و صاحبان صنایع اقدام لازم را در جهت بکارگیری نوآوری بکار نمی برند. نوآوری شاید مورد نیازترین ابزار توسعه محسوب می شود در حالی که کم ترین توجهی به آن توسط صاحبان کسب و کار به آن می شود. در بسیاری از شرکت‌های‌بزرگ و فعال بیمه ای، مدیران اجرایی به ارزش نوآوری و ارائه محصولات و تولیدات جدید متناسب با طبقات اجتماعی‌ متفاوت پی برده اید و تعدادی این اعتقاد به نوآوری را همانند یک زنجیر در سیستم مدیریت شرکت خود طراحی کرده اند تا بتوانند سهم خود را از بازار حفظ کنند.
زمانی که شما دست به زنجیر نوآوری زده و آن را در سیستم جز لاینفک سیستم توسعه و بازاریابی قرار دادید، دیگر قیمت و ارزش حرف اول را در بازار نمی زند، بلکه این ویژگی آن محصول جدید است که نظرها را به خود جلب می‌کند و ما نیازی به رقابت ناسالم در کاهش ارزش تولیدات خود نداریم.
امروزه همه ی ما دم از رقابت زده و در این اندیشه هستیم که چگونه آن را سرکوب کرده و بتوانیم مشتریان و بیمه گذاران خود را در حلقه محصولات شرکت خود حفظ کنیم. به طور روزافزون بیمه گران این سوال را مطرح می کنند که چگونه می توانند از توسعه و گسترش بازار به نحو خود بهره برداری لازم را بکنند.
از چه تکنولوژی استفاده کنیم که فرآیند آن یا توسعه و یا حداقل حفظ بیمه گذاران باشد؟ ما باید بررسی کنیم که ارائه و نوآوری در یک بازار سنتی که در عرض ۸۳  سال هنوز آن را به عنوان یک بازار نوپا و‌عقب مانده میدانیم، نوآوری و ارائه محصولات جدید تفاوت بین برد و یا حفظ آنچه داریم تلقی می شود و اگر این بدان مفهوم است که صرفا به حفظ داشته ها بسنده کنیم، رقابت در بازار را باخته ایم. عرضه تولیدات و محصولات جدید توسط شرکت‌های بیمه، نشان گر درک و دانش آن شرکت در رابطه با آینده شرکت در بازار در قبال رقبا تلقی می‌شود.
توسعه، نوآوری و ارائه محصولات جدید هزینه ای است که شرکت بیمه انجام می‌دهد تا در آینده بتواند کسب و کار خود را ادامه دهد و خود را از ورطه هولناک رقبا رهایی دهد و‌سهم خود را از بازار حفظ کند. هیچ صنعتی حتی صنعت بیمه بی نیاز از نوآوری نیست اما در این کشور گناه را به گردن عامه مردم انداخته و ضمن سرزنش آنها، هی تلقین می‌کنیم که فرهنگ بیمه ای نداریم در حالی که این مسئولان شرکت‌های بیمه هم فرهنگ بیمه ای ندارند، پس چرا مردم را متهم قلمداد می‌کنند .
در کارنامه ۸۳ ساله صنعت بیمه چه قبل و چه بعد از انقلاب چه نکته مثبتی داریم؟ به اعتقاد بنده تنها نکته مثبت “انحصار” چه قبل و‌ چه بعد از انقلاب است و به صاحبان صنایع تلقین کرده ایم حتی زمانی در قانون تاسیس بیمه مرکزی بوده است که انحصار دولت با یک شرکت است؟ چرا باید انتخاب را از صاحبان صنایع و‌بیمه گذاران گرفت؟ به اعتقاد بنده انحصار نهایت ذلت و بی کیفیتی را می رساند.
در این سال ها شرکت های بیمه بزرگ چه طرح جدیدی را به بازار عرضه کرده اند؟ امروزه حدود ۳۰ شرکت بیمه در بازار بیمه فعالند که ضمن رقابت و دامپینگ نرخ ها به فکر جلب و جذب بیمه گذاران سایر شرکت‌های هستند. این خیل عظیم شرکت‌ها چه کالای نویی به بازار عرضه کرده اند؟ تنها شعار، فرهنگ سازی است. فرهنگ سازی برای خرید محصولاتی که ۵۰ سال از عمر آنها می گذرد. تنها در این سال‌های خصوصی سازی یک شرکت در سال‌های ۸۲-۸۳ محصول جدیدی از بیمه های عمر به بازار عرضه کرد. آیا طرح و محصول جدیدی را می شناسید؟ همه از آن استفاده کرده اند و صرفا با تغییرات جزئی و تغییر نام آن را عرضه می کنند ؟ نوآوری چه شد؟ آیا انتظار داریم مردم تولیدات کهنه ۵۰ ساله صنعت بیمه را بخرند؟ نوآوری این است؟ این صنعت در بیمه آتش سوزی یک بیمه  نامه تمام خطر منازل مسکونی ندارد و هنوز متکی به بیمه نامه ۵۰ سال قبل است.
نوآوری یکی از الزامات توسعه فرهنگ بیمه در میان مردم است. تغییرات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و حتی زیست محیطی که اطراف ما و‌ شرکت‌های بیمه را احاطه کرده می طلبد که به طور مستمر نسبت به تجدید نظر در محصولات خود بکوشیم و پوشش های جدید بیمه ای را روانه بازار کنیم، کلید درب های بسته توسعه، تولیدات جدید است و جامعه نیاز به این دارد که در زمان خرید حق گزینش و انتخاب داشته باشد. از بازار تک محصولی و‌عقب مانده چه انتظاری می رود، علی الخصوص زمانی که رقابت فشرده رقیبان در بازار وجود دارد و‌شرکت ها نمی توانند با یک محصول جایگاه خود را حفظ کنند و انتظار پویایی و بالندگی داشته باشند.
شرکت بیمه باید پاسخگوی‌نیاز بیمه گذاران خود باشد زیرا خریداران موجود هر شرکت بیمه می‌توانند خریداران بالقوه محصولات آتی شرکت هم باشند.
لذا یک شرکت برای حفظ جایگاه خود در بازار و بالندگی آن باید:
1.    تمرکز بر نوآوری‌کمی و کیفی بیمه نامه ها و ارائه طرح های جدید داشته باشد
2.    کاربرد مشوق ها و پاداش های غیرمالی برای ترتیب و تشویق بیمه گذاران در نظر بگیرد
3.    کیفیت خدمات پس از فروش خود را به بهترین وجهی حفظ کند
4.    از متخصصان و افرادی که به بازار آشنایی دارند جهت طراحی بیمه نامه های جدید استفاده کند
5.    مدیر پروژه ای داشته باشد که بتواند با نگاهی ژرف تغییرات بازار را زیر نظر گرفته و منطبق با تحولات و تغییرات بازار طرح های مناسب را عرضه کند
با نگاهی نه چندان مثبت به تحولات و اقدامات شرکت‌های بیمه در می یابیم که در هیچ شرکتی این اهداف و این چشم انداز وجود ندارد و ما همان تک محصول و همان بیمه نامه های قبلی را می فروشیم آن هم از طریق شبکه فروشی که ۸۰‎درصد آنها به همین محصول ده ساله اشراف ندارند و با وعده های بی پایه بیمه گذاران را به خرید قانع می‌کنند و بعدها صدها مشکل برای شرکت‌های بیمه نه در زمان فروش که بعد از چند سال بوجود می آورند. شرکت‌های بیمه ما کلید توسعه، گسترش و بالندگی بازار را کم کرده اند و بیشتر از این انتظار گسترش و توسعه را نباید داشته باشیم. بیمه عمر، مستمری و ‌بازنشستگی که در جوامع مترقی و پیشرفته  ازشاخص های رفاه اجتماعی است، در این کشور به دست گروهی که از الفبای بیمه‌ آگاهی ندارند اندک اندک به خاک سپرده می‌شود و ‌فکر می‌کنند با تقلید کورکورانه و بدون هزینه کردن موفق خواهند شد.
6.    نوآوری ،کلید توسعه و ماندگاری در بازار خواهد بود.
نقش ارزیابی ریسک در بیمه های زندگی
ارزیابی ریسک و یا به عبارتی کنترل و مدیریت آن برای هر شرکت بیمه ای سنگ بنای اولیه آن شرکت محسوب می شود. آیا اصولا ما ریسک و خطرات موجود در بیمه های زندگی را می شناسیم؟
حفاظت ذخائر فنی و ریاضی شرکت در مقابل ضرر و زیان های مالی
برای یک شرکت که به تازگی وارد فعالیت بازار شده است، ممکن است عوامل متعددی منطبق با میل و خواسته او انجام نشود، حتی اگر قبلا آنها را ارزیابی کرده باشد. اما در بسیاری مواقع با خطراتی مواجه می شویم که حتی بهترین کارشناسان ما یا به آن فکر نکرده اند و یا نخواسته اند فکر کنند. به عنوان مثال کارشناسان زلزله شناس پیش بینی کرده اند که یکی از زلزله های بزرگ جهان ممکن است در تهران به وقوع بپیوندند. آمار کشته شدگان  در ساعت های اولیه و هشت ساعت پس از آن وحشت انگیز و دردآور است. آیا شرکت بیمه ای که ۵۰۰،۰۰۰ هزار و یا دو میلیون بیمه نامه معتبر دارد و فوت به هر علت را پوشش داده به فکر این خطر هست؟ آیا برای ریسک خود پوشش فاجعه اخذ کرده است؟ به تحقیق می گویم خیر، چون کسی به فکر آن نیست باید پذیرفت که بیمه یک ابزار کلیدی برای جلوگیری از ضرر و زیان های مالی است.
شهرت و معروفیت مناسب و قابل قبول در بازار
ارائه طرح های جدید و یا شرکت های جدیدی که وارد بازار می شوند، نیاز به حمایت های مالی دارند. این حمایت ها می تواند از پوشش اتکایی گرفته تا حمایت سهامداران و کمک های بانکی متفاوت باشد. داشتن پوشش بیمه ای مناسب و جامع، بیان گر وضعیت مناسب شرکت بوده و آن را در انظار عمومی یک شرکت پاسخگو در قبال تعهدات خود می شناسد.
ارزیابی ریسک در بیمه های زندگی چیست؟ آیا زمانی که بیمه شده را معاینه پزشکی کرده و ریسک آن را می پذیریم به وظیفه خود عمل کرده ایم؟ از این طریق هزاران نفر میلیونها انسان را بیمه کردیم ؟
که در این حال آیا وظیفه خود را در قبال جامعه، بیمه گذاران و مقامات نظارتی به انجام رسانده ایم؟ خیر!
ما باید ریسک و خطر عدم اعسار پذیری را بررسی کنیم زیرا وجوهی که در اختیار ما قرار دارد متعلق به ما نیست، بلکه صدها هزار نفر پس اندازهای خود را در اختیار ما قرار داده اند و از ما بیمه خریده اند آیا اصولا این ریسک را در بیمه های عمر می شناسیم؟ آیا هرگز به فکر مدیریت آن افتاده ایم؟
ریسک و مدیریت آن در شرکت بیمه یک پروسه واقعی است که در صورت انجام آن اثرات جانبی و مخرب ریسک مالی را به ما نشان می دهد. ابزاری است که خطرات در کمین اهداف کاری ما را به روشنی ترسیم می کند و ما بر اساس این داده های اطلاعاتی راه و مسیر حرکت را پیدا می کنیم و یا اصلاحات لازم را انجام می دهیم. بنابراین یک شرکت بیمه باید ارزیابی ریسک و خطرات متصور و یا به عبارتی مدیریت ریسک را به عنوان بخش لاینفک سازمان خود داشته باشد. برای این بحث اجازه فرمائید ریسک های یک شرکت بیمه که در بازار بیمه های اشخاص فعالیت دارد فهرست وار بیان کنم
ریسک بازار، شامل نقدینگی، نرخ بهره (سود سرمایه گذاری) نرخ تسعیر بانکی اگر پوشش اتکایی خریداری کرده ایم، ریسک دارایی های خالص. اسم بعضی از این ریسک و خطرات در بعضی از کشورها ممکن است متفاوت باشد.
در بعضی از کشورهای مترقی و پیش رفته ریسک های موجود را هم بدین گونه دسته بندی کرده اند.
1.    ریسک اعتباری
2.    ریسک بازار
3.    ریسک خطرات بیمه ای و بیمه گری
4.    ریسک عملیاتی
5.    ریسک نقدینگی
6.    ریسک قوانین نظارتی
7.    ریسک طرح های استراتژیک
8.    ریسک عملیات بیمه گری
 
من اشاره مختصری به ریسک عملیات بیمه گری کنم. این ریسک عبارت است از پذیرش ریسک بیمه گذاران است که خطرات بالقوه موجود در رابطه با زندگی آنها را به شرکت منتقل می کنیم در این صورت نرخ های ما باید مبتنی بر اصول و ضوابط فنی باشد، یعنی جدول مرگ و میر را درست انتخاب کرده باشیم و هزینه های بیمه گری شرکت متناسب در نظر گرفته شود و سود تضمینی متناسب با وضعیت بازار باشد.
 
گاهی اوقات طرح بیمه ای که می فروشیم ما را در معرض خطر و ریسک خاصی قرار می دهد که قبلا آن را شناسایی نکرده ایم و قیمت این ریسک در قیمت تمام شده طرح مالی منظور نشده است.
در عرف بیمه گری بیمه های عمر و پس انداز و یا هرگونه بیمه نامه انفرادی افراد براساس استاندارد بیمه گری به سه دسته تقسیم می شوند.
 
•    افراد استاندارد که مشکل و بیماری خاص ندارند
•    افراد غیراستاندارد (Sub standard)که دارای بیماری های خاص هستند اما با نظر پزشک معتمد بیمه گر قابلیت بیمه شدن با اضافه نرخ پزشکی و (Extra Mortality Rate) را دارند چون ضریب افزایش فوت آنان بیشتر است.
•    افراد غیرقابل بیمه شدن
ریسک سرمایه گذاری انسانی، یعنی عدم امکان جذب و یا نداشتن پرسنل و کارکنان متخصص و با سابقه و آشنا با بازارهای جهانی و دانش جهانی برای مدیریت بخش های متفاوت. کشور ما یکی از ضعیف ترین کشورهای منطقه از جهت نیروی انسانی متخصص و آشنا به محصولات و بازارهای جهانی در منطقه است. فقر علمی کاملا آشکار و در طول این مدت ۴۰ سال پس از انقلاب نیرو تربیت نشده و نیروهای موجود، نیروهایی هستند که در دامن دولت و یا خصوصیت و ویژگی دولتی پرورده شده اندکه اصلا بکار بخش خصوصی نمی خورند مگر با چندین استثناءدر این زمینه.
اگر قرار است از این نیروهای دولتی بالای ۵۰ سال استفاده کنیم، این افراد نیاز به بازآموزی دارند و متاسفانه اغلب آنها فاقد دانش انگلیسی و یا زبان های خارجی هستند که کار آموزش را سهل تر نماید.
اقتصاد دیجیتالی سرعت شیوه های فروش و خدمات بیمه را توسط بیمه گران در بازار تغییر میدهد. بعضی از شرکتها توانسته اند که خود را با این تحولات بنیادین هماهنگ نمایند و نیازهای بازار را بشناسند.
در بعضی دیگر از بازارهای پیشرفته این ریسک ها هم در زمینه بیمه های اشخاص و عمر و سرمایه گذاری شناسایی شده است.
1.    ریسک های گروهی
2.    ریسک های فنی (یا به عبارتی ریسک و خطرات مسئولیت)
3.    ریسک سرمایه گذاری (ریسک دارایی های شرکت)
4.    ریسک های غیرفنی
۵ . ریسک خسارت به وقوع پیوسته، در زمانی که خسارات بیشتر از حد پیش بینی در حالت عادی باشد که نشان دهنده این است که جدول مرگ و میر مورد استفاده درست و صحیح انتخاب نشده است. خطرات و خسارات ناشی از خطرات فاجعه زلزله، سیل و … مدنظر نیست
6.    ریسک های سیاسی (که موثر بر اعتبارسنجی دارائیهایی است که بیمه گر در قبال تعهدات خود نگاه داری کرده است)
7.    ریسک های ناشی از استقلال، خودمختاری
8.    ریسک شرکتهای وابسته، مانند شرکت های سرمایه گذاری به عنوان یک شرکت وابسته و یا جانبی Holding
9.    ریسک فروپاشی سیستم نرم افزاری کنترل و یا سیستم
10.    ریسک مدیران در زمان عدم ارائه برنامه کسب و کار مناسب جهت تصمیم گیری
باید گفت که اهمیت ارزیابی ریسک یکی از اهم وظایف روزانه فعالیت اقتصادی، سیاسی انسان هاست. ما نه تنها به جنبه جلوگیری از وقوع ریسک اشاره می کنیم بلکه باید با تمام قدرت سعی در کاهش اثرات زیان بار آن داشته باشیم که دارای مزیت های اجتماعی فراوانی است. مدیریت ریسک و یا ارزیابی ریسک و نقش آن بسیار مهم در توسعه اجتماعی، سیاسی، اقتصادی کشور است و لذا به موارد زیر جهت به تصویر کشیدن اهمیت نقش ارزیابی ریسک در توسعه بیمه های عمر اشاره می کنم.
 
۱- به منظور خلق و ایجاد یک سیاست و استراتزی مناسب برای هر واحد تجاری ضروری است.
۲- ارزیابی ریسک به ما کمک می کند تا بتوانیم  مدیریت درست و صحیح و موثر در رابطه با شیوه های برگزیده شده برای اجرا در جامعه داشته باشیم.
۳-  ارزیابی ریسک یکی از فاکتورهای کنترل فعالیت تجاری شرکت بیمه است.
۴- به منظور گسترش و واگذاری ریسک های پذیرفته شده (اتکایی) و کنترل و اخذ پوشش هاس بیمه ای در صورت نیاز لازم است که ریسک های شرکت ارزیابی شود.
۵- به منظور ارائه طرح های متفاوت و شیوه های فنی نو برای به حداقل رساندن ریسک باید آنها بطور مستمر مورد ارزیابی قرار گیرد.
۶- دادن و ارائه پیشنهادات لازم به منظور مدیریت کنترل خطرات و ریسک های پذیرفته شده نیاز به ارزیابی آنها دارد.
۷- دادن آگاهی به مردم از ریسک و خطراتی که آنها را تهدید می کند باید به طور جامع ارزیابی شود.
۸- به منظور جلوگیری و کاهش هزینه های ناخوشایند و رفع نگرانی در جامعه باید ریسک های موجود مستمر ارزیابی و تغییرات آنها بررسی شود.
۹- جهت معین و مشخص و دسته بندی کردن ریسک ها به ریسک و خطراتی که باید از آنها استقبال کرده و آن دسته از خطراتی که باید از آنها اجتناب نمائیم، باید ریسک را ارزیابی و بشناسیم.
۱۰- بتوانیم حسب عرف بازار و شرکت نسبت به تعیین سرمایه های بیمه ای اقدام کنیم و حداکثر سقف تعهد را در مورد هر نفر و یا یک گروه مشخص کنیم که نیاز به ارزیابی شخص و یا گروه حسب مناطق جغرافیایی و جنسیت دارد.
۱۱- انتخاب تکینیک های مناسب و گزینش شیوه و متدهای پیشرفته برای کنترل و مدیریت ریسک ناشی از ارزیابی آنهاست.
 
با توجه به آن چه بیان شد شرکت های بیمه در ایران صرفا به گزینش ریسک از نقطه نظر پزشکی و ارزیابی آن اقدام می کنند و سایر عوامل پیش گفته را یا نمی شناسند و یا نادیده می گیرند.
هادی دستباز/ پیشکسوت و استاد صنعت بیمه

انتهای پیام/


تاریخ انتشار: یکشنبه، 10 دی 1396 ساعت 13:51:25 تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه، 10 دی 1396 ساعت 13:51:25 توسط:hosaynzadeh
می پسندم 0
نمی پسندم 0


نظرات

ارسال نظر
نام
تلفن همراه
 
پست الکترونیک
آدرس وب سایت یا وبلاگ
نظر شما


ارسال نظر



پایگاه خبری تاوان گذار